Michał Batory budował swoją pozycję twórcy przede wszystkim we Francji i w międzynarodowym środowisku kultury wysokiej — teatru, muzyki współczesnej, opery i wystawiennictwa. Tworzył plakaty dla najważniejszych instytucji kultury. Współpracował m.in. z Théâtre National de Chaillot, Théâtre de la Colline, IRCAM, Opéra National de Paris, festiwalami teatralnymi i muzycznymi oraz licznymi instytucjami kultury w Polsce i Europie. Twórczość Batorego koncentruje się przede wszystkim wokół plakatu kulturalnego. Jego prace wyróżniają się oszczędnością formy, niezwykłą siłą symbolu oraz umiejętnością budowania sugestywnych metafor z codziennych przedmiotów. Artysta wykorzystuje fotografię, kolaż i typografię, tworząc obrazy o silnym oddziaływaniu i natychmiast rozpoznawalnym stylu. Dorobek Artysty prezentowany był na licznych wystawach indywidualnych i zbiorowych w Europie, Azji oraz obu Amerykach. Szczególne miejsce zajmuje retrospektywna wystawa „Artisan de l’affiche” w Musée des Arts Décoratifs w Paryżu w 2011 roku, uznana za jedno z najważniejszych wydarzeń poświęconych współczesnemu plakatowi artystycznemu. Jego prace były także prezentowane m.in. w Muzeum Plakatu w Wilanowie. Batory należy dziś do najbardziej cenionych polskich plakacistów za granicą. Wielu historyków sztuki wskazuje, że jest jednym z najważniejszych artystów, którzy przenieśli ideę polskiej szkoły plakatu w XXI wiek. O ile klasyczna szkoła plakatu opierała się na malarskości i syntetycznym znaku, Batory rozwinął ją w kierunku fotografii inscenizowanej, surrealistycznego obiektu i metafory wizualnej o lekko teatralnym charakterze. Jego prace określane są jako „poetyckie”, „hipnotyczne” i „surrealistyczne”, a jednocześnie niezwykle komunikatywne. Sam artysta wielokrotnie podkreślał, że plakat powinien działać jak wizualny skrót myślowy — zatrzymywać uwagę, prowokować emocje i pozostawiać przestrzeń dla interpretacji.
    Artysta jest laureatem wielu prestiżowych nagród międzynarodowych, w tym wyróżnień Międzynarodowego Festiwalu Plakatu w Chaumont oraz Międzynarodowego Biennale Plakatu w Meksyku. W 2020 roku został odznaczony przez Republikę Francuską tytułem Chevalier de l’Ordre des Arts et des Lettres za wybitny wkład w rozwój sztuki i kultury. Twórczość Michała Batorego pozostaje jednym z najbardziej rozpoznawalnych zjawisk współczesnego plakatu europejskiego — sztuki pomiędzy grafiką użytkową a fotografią pozostając jednocześnie autonomiczną wypowiedzią artystyczną. Jego twórczość jest bardziej „europejska” niż „lokalna”. Batory stworzył język uniwersalny, czytelny niezależnie od kraju i języka — oparty na obrazie, skojarzeniu i emocji. Dzięki temu jego plakaty funkcjonują nie tylko jako komunikaty użytkowe, ale także jako autonomiczne dzieła sztuki współczesnej.
    Pierwotnym żywiołem plakatu pozostaje miasto. Projekty Artysty działają najmocniej wtedy, gdy zderzają się z realnością miejsca. Wystawa w dwóch przestrzeniach (galeryjnej i teatralnej) przy Inżynierskiej 3 poniekąd przywraca plakatowi jego pierwotny wymiar — medium obecnego w przestrzeni miasta, działającego w bezpośrednim kontakcie z architekturą i jej kontekstem. Surowy budynek o przemysłowym charakterze jest miejscem działań społecznych oraz propagacji współczesnej sztuki i designu prowadzonych z inicjatywy Mirosława Nizio, architekta, projektanta budynków publicznych zawsze w bliskim związku ze sztuką, pamięcią, kulturą i społecznym doświadczeniem. Nizio projektuje miejsca dedykowane nie tylko estetyce, ale także refleksji i dziedzictwu. W swoich działaniach filantropijnych wychodzi poza model klasycznej galerii czy instytucji muzealnej. Wyjątkowość przestrzeni przy Inżynierskiej polega na zachowaniu autentycznej tkanki dawnej Pragi i nadawaniu jej nowej funkcji kulturalnej poprzez eksperymentalne działania artystyczne. Decyzja o prezentacji prac Michała Batorego na warszawskiej Pradze jest spotkaniem dwóch twórców operujących językiem emocji, symbolu i wielowarstwowej narracji wizualnej, a także Artystów o międzynarodowym DNA. Prace Michała Batorego nie potrzebują neutralnego „white cube’u”, bardzo dobrze funkcjonują w miejscach o napiętej, niejednoznacznej tożsamości. Historycznie plakat był sztuką demokratyczną — obecny na ulicy, dostępny dla wszystkich, funkcjonujący poza elitarnym obiegiem. Przestrzenie Galerii Nizio i UTU są miejscem ekspozycji, ale również aktywnym kontekstem dla tych prac.  Inicjatywa Mirosława Nizio to świadome działanie na rzecz poszerzania pola obecności sztuki współczesnej — wprowadzania jej w przestrzenie otwarte, hybrydyczne, gdzie działalność kulturalna zmienia jakość dzielnicy będącej w głębokiej fazie nierówności i gentryfikacji.