Ze względu na przestrzeń, ale bardziej z tytułu historii, Muzeum Bitwy Warszawskiej 1920 w Ossowie (gm. Wołomin, pow. wołomiński) było najlepszym i naturalnym miejscem, aby tam właśnie zorganizować obchody Święta Kawalerii i jubileuszu 20-lecia Federacji Kawalerii Ochotniczej Rzeczypospolitej Polskiej. Uroczystość, jak też liczne wydarzenia na polach ossowskich odbyły się w dniach 5-6 września, pod patronatem m.in. Polskiego Radia RDC.

W tych dniach więc, odbyły się w Ossowie, m.in.: Otwarte Zawody Strzeleckie o Puchar Starosty Wołomińskiego, Półfinały Mistrzostw Polski we Władaniu Bronią Konno – władanie lancą i szablą. Pokazy i konkursy oddziałów Kawalerii Ochotniczej, w niedzielę zaś: msza święta w intencji poległych, pomordowanych i zmarłych Kawalerzystów i Artylerzystów Konnych, Finały Mistrzostw Polski oraz Otwartego Pucharu we Władaniu Bronią Konno, Koncert Orkiestry Reprezentacyjnej Oddziału Kawalerii Ochotniczej w barwach 20 Pułku Ułanów, Finał Mistrzostw Polski we Władaniu Bronią Konno - władanie szablą, pokaz Szwadronu Kawalerii Wojska Polskiego.

Kawalerię polską w Ossowie można było podziwiać na początku rekonstrukcji Bitwy Warszawskiej 1920 roku, teraz więc kawalerzyści powrócili do tego skąpanego krwią, ale zwycięskiego miejsca.

O polskiej kawalerii w kontekście historycznym i współczesnym, o różnicy między Kawalerią Ochotniczą a rekonstruktorami kawaleryjskimi oraz o zbiorach muzealnych, związanych z tą tematyką, w programie mówili: Anna Dąb-Kostrzewska, kierownik Centrum Edukacji Historyczno-Patriotycznej Muzeum Wojska Polskiego w Warszawie oraz Piotr Szakacz, rtm. kaw. och., dowódca Szwadronu Honorowego 3 Pułku Szwoleżerów Mazowieckich, prezes Zarządu Federacji Kawalerii Ochotniczej RP.   

W najbliższą niedzielę, 13 września, pod patronatem Polskiego Radia RDC („Radia dla Ciebie”) odbędzie się już XXIII Wielkie Grzybobranie w Długosiodle (pow. wyszkowski). O przebiegu tego wydarzenia, ale i o sprawach i problemach gminy, w programie mówi Stanisław Jastrzębski, wójt Długosiodła.

Na Międzymurzu Jana Zachwatowicza przy warszawskim Barbakanie, prezentowana jest (do 30 września), wystawa „Pociąg do Archiwum”, przygotowana przez Państwowe Archiwum w Warszawie. Jest ona ekspozycją, towarzyszącą akcji „Pamięć Kolejowych Pokoleń”, zorganizowanej w ogóle przez Archiwa Państwowe i PKP S.A.

Prośba i apel do osób, związanych z koleją (a w tym roku Polskie Koleje Państwowe obchodzą swoje Stulecie) dotyczy wszelkich pamiątek rodzinnych, dotyczących osobistej i szerszej historii polskich kolejarzy. Zebrane w ten sposób i przekazane do Archiwum, dokumenty będą służyły pracy naukowej historykom, ale też – np. udostępniane w zdygitalizowanej formie – mają być dostępne wszystkim zainteresowanym. Dość powiedzieć, że archiwiści namawiają, abyśmy przekazali oryginały lub kopie rodzinnych pamiątek kolejarskich.

Akcja trwa do 2 października, a w programie mówią o niej: Magdalena Wiercińska, dyrektor Archiwum Państwowego w Warszawie oraz Maciej Aleksiejuk, archiwista, historyk z tejże instytucji.

W 2012 roku prezydent Bronisław Komorowski zainicjował, a kolejni prezydenci kontynuowali tradycję „Narodowego Czytania”, odbywającego się na początku września. W tym roku, w piętnastej edycji, cała Polska będzie czytała „Dziady” Adama Mickiewicza. Organizatorzy lokalnych imprez, podczas których uczestniczy czytali wybrane fragmenty, prześcigają się w pomysłach, aby spotkania te były atrakcyjne, a czytanie lektury było powiązane np. z miejscową historią, tradycją czy tożsamością.

Tak też jest w Zbuczynie (pow. siedlecki), o czym w programie mówią: Agnieszka Osmólska-Ilczuk, instruktor w Gminnym Ośrodku Kultury w Zbuczynie, Ewa Jurkowska, kierownik artystyczna Zespołu Pieśni Tańca „Niwa” w Krzesku (gm. Zbuczyn), kierownik Filii Gminnej Biblioteki Publicznej w Krzesku, Barbara Borkowska, uczestniczka Uniwersytetu Trzeciego Wieku i Grupy Teatralnej przy GOK w Zbuczynie, Tomasz Radomyski, historyk, pedagog, były samorządowiec, Wojciech Słupski, koordynator Uniwersytetu Trzeciego Wieku i Grupy Teatralnej w Zbuczynie.     

Fundacja Jestem powstała 14 lat temu. Najpierw mieściła się na pięknej Sadybie przy ul. Goraszewskiej, w tamtejszej parafii, a od 4 lat dysponuje równie pięknym własnym już budynkiem, przy ul. Sławkowskiej 7. Obiekt powstał przy pomocy wielu darczyńców, wśród nich jest Fundacja "Trzy Trąby", która zajmuje się kulturą, ale jej twórcy mają też otwarte serca na pomoc takim osobom, jak te z Fundacji Jestem. A są to chorzy na nowotwór, którym wolontariusze, lekarze i inni wspierający, pomagają, aby pacjenci onkologiczni mogli przy Sławkowskiej spędzać czas. Tam się rozmawia nie tyle o chorobie (choć też, z racji udziału psychologów i lekarzy), ale o wszystkim co pacjentom pozwala niejako choćby na chwilę zapomnieć o swojej trudnej życiowej sytuacji. Fundacja Jestem zaprasza tych wszystkich, którzy potrzebują eleganckiego miejsca na spotkania biznesowe, towarzyskie czy rodzinne. Bowiem, wynajem lokalu finansuje działalność Fundacji, nie mającej żadnych funduszy publicznych. Fundacja Jestem została założona przez osoby, które z własnego doświadczenia wiedzą, czym jest choroba onkologiczna, a wśród nich są: założycielka i prezes Fundacji, Izabela Dembińska oraz pani Hanna - wolontariuszka, goście programu.  

Jest absolwentem Liceum Ogólnokształcącego im. Władysława IV w Warszawie oraz studiów dziennikarskich. Od niedawna na co co dzień pracuje w Państwowym Archiwum Państwowym w Warszawie i od lat, życie zawodowe łączy z powodzeniem z twórczością pisarską. W swoich książkach zajmuje się głównie historią międzywojnia (1918-1939), w tym losami ludzi polskiej estrady, teatru i filmu. Oprócz tego, jest wierny dawnym zainteresowaniem, stąd też dzieje elit: szlachty, arystokracji oraz rodów panujących w Polsce. Bardzo aktywny, ma na swoim koncie kilkanaście książek. Ale po raz pierwszy w Polskim Radiu RDC opowiedział o swoim dzieciństwie, początkach zainteresowań historią oraz o babci. Pochodzi z warszawskiego Bródna, ale korzenie Telerów, które częściowo zbadał, sięgają regionu świętokrzyskiego. Osobie i o swojej twórczości, w drugim odcinku, w audycji "Sekrety Mazowsza", opowiada Marek Teler.   

Jest absolwentem Liceum Ogólnokształcącego im. Władysława IV w Warszawie oraz studiów dziennikarskich. Od niedawna na co co dzień pracuje w Państwowym Archiwum Państwowym w Warszawie i od lat, życie zawodowe łączy z powodzeniem z twórczością pisarską. W swoich książkach zajmuje się głównie historią międzywojnia (1918-1939), w tym losami ludzi polskiej estrady, teatru i filmu. Oprócz tego, jest wierny dawnym zainteresowaniem, stąd też dzieje elit: szlachty, arystokracji oraz rodów panujących w Polsce. Bardzo aktywny, ma na swoim koncie kilkanaście książek. Ale po raz pierwszy w Polskim Radiu RDC opowiedział o swoim dzieciństwie, początkach zainteresowań historią oraz o babci. Pochodzi z warszawskiego Bródna, ale korzenie Telerów, które częściowo zbadał, sięgają regionu świętokrzyskiego. Osobie i o swojej twórczości, w dwóch odsłonach audycji "Sekrety Mazowsza", opowiada Marek Teler.   

Prezentujemy drugą część opowieści o urokliwym Kamieńczyku nad Bugiem. Naszym przewodnikiem jest Rafał Grzęda, miłośnik tej osady, regionalista.

Wśród działań różnych organizacji, zajmujących się historią lokalną, jest nie tylko chęć udokumentowania najdrobniejszych szczegółów z dziejów małej Ojczyzny, ale także dbałość o zabytki i inne pamiątki przeszłości. Wśród nich są często zapomniane losy ludzi, a potem niszczejące cmentarze, osadników. Tych osadników, których nazywa się kolonistami (rzadziej), a najczęściej olędrami. Jest mitem informacja, że byli oni zawsze Niemcami, choć rzeczywiście z kręgów kultury niemieckiej już w XVIII wieku przybywali do Polski, zapraszani przez np. właścicieli ziemskich. Byli świetnymi fachowcami, umieli żyć nad rzekami, korzystać z nich, zarabiać, ale też ujarzmiać, gdy zbyt często i Dalego w głąb wylewały. Olędrzy to Niemcy, dawni mieszkańcy Niderlandów, ale też Francuzi i po prostu Polacy z północnych stron kraju. Bywali menonitami, częściej luteranami, skupionymi np. w Kościele ewangelicko-augsburskim czy ewangelicko-reformowanym.

Ich dzieje są bardzo ciekawe, ślady po nich istnieją (cmentarze, niekiedy zachowane w pamięci obrzędy i przepisy kulinarne) zarówno materialne, jak i głębsze – na przykład szacunek i przywiązanie do pracy. Okres II wojny światowej sprawił, że wyjechali stąd, zostawiając nie tylko resztki zabudowań, ale i jakiegoś ducha, który z przeszłości teraz się wyłania. Nic więc dziwnego, że ww. organizacje lokalne, historycy, antropolodzy i inni, zaczęli głębiej badać tę społeczność.

Na obszarze gminy Nieporęt i w okolicach, tacy osadnicy również byli, o czym mówi w programie Konrad Szostek, prezes Nieporęckiego Stowarzyszenia Historycznego.